Buchmalerei im Codex Buranus: Das Schicksalsrad (Rota Fortunae)

Carmina Burana

Carmina Burana ist der Name einer Sammlung von 254 mittellateinischen, mittelhochdeutschen, altfranzösischen oder provenzalischen Lied- und Dramentexte aus dem 12. und 13. Jahrhundert, die 1803 in der Bibliothek des Klosters Benediktbeuern gefunden wurde. 24 davon hat Carl Orff 1936 vertont und weltweit bekannt gemacht. Neuere Forschungen deuten darauf hin, dass ein Teil der Lieder in Maria Saal entstanden ist. Bischof Heinrich, der von 1232 bis 1243 in Seckau in der Steiermark amtierte, war auch Propst von Maria Saal und wird als solcher lobend in den Carmina erwähnt. Er gilt als ein Auftraggeber.

PANGE, VOX ADONIS,
NOBILEM PRELATUM DE SOLIO,
QUI GAUDET IN DONIS
ET CARET VICIORUM LOLIO.
EST IOCUNDUS, LETUS ET AFFABILIS,
IN PROMISSO STABILIS,
PROVIDUS, PRUDENS, HONORABILIS.

CUM ARCHITRICILINO
DICERE POSSUM EIUS VULTIBUS:
„TU SERVASTI VINO
NOBILI FINEM ATQUE DAPIBUS“
ET „POST PRIMUM NON DATUR DETERIUS.“
VERUM LOQUOR VERIUS:
FUNDITUR BONUM ATQUE MELIUS!

PREISE, STIMME DES SÄNGERS,
DEN EDLEN PRÄLATEN VON MARIA SAAL,
DER EIN FREUDIGER GEBER IST
UND FREI IST VOM UNKRAUT IRGENDWELCHER VERDERBNIS.
ER IST HEITER, FRÖHLICH UND UMGÄNGLICH,
STEHT TREU ZU SEINEN VERSPRECHEN,
ER IST UMSICHTIG, KLUG, ALLER EHREN WERT.

MIT DEM SPEISEMEISTER
KÖNNTE ICH VOR IHN HINTRETEN UND SAGEN:
„DU HAST DEN EDELSTEN WEIN
FÜR DAS ENDE DER MAHLZEIT AUFGEHOBEN“
UND „NACH DEM ERSTEN WEIN GIBT ES KEINEN SCHLECHTEREN“.
RICHTIGER FREILICH WÄRE ES ZU SAGEN:
MAN KREDENZT ZUERST DEN GUTEN, DANN NOCH BESSEREN WEIN!

    Das könnte Sie auch interessieren